Κυριακή, 27 Οκτωβρίου 2013

ZEIA ΚΩΜΩΔΙΑ

ΖΕΙΑ ΚΩΜΩΔΙΑ - Πράξη πρώτη - ΖΕΙΑ ΤΟ "ΑΡΧΑΙΟ" ΔΗΜΗΤΡΙΑΚΟ



Το 2010 ο στρατηγός Αϋφαντής κυκλοφορεί το βιβλίο του " Ο ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ " και μέσα στα τόσο σημαντικά που αναφέρει για το μνημόνιο και πως φτάσαμε στα χάλια που φτάσαμε, κάνει ειδική αναφορά στη Ζέα το αρχαίο σιτάρι που αναφέρει ο Όμηρος , ανακατεύοντας πολιτική αλεύρων επί Ελευθερίου Βενιζέλου ,την αμυγδαλή, πρωτεϊνες στήριξης ,“συγκολλητικές” πρωτεϊνες καθώς και την φθορά που υπέστη η Ελλάδα με την απαγόρευση της Ζέας που κατάντησε τους Έλληνες “χαλβάδες” όσον αφορά την αντίδρασή τους στα μνημόνια βασιζόμενος στις αναφορές του Κου Γρηγορίου στο βιβλίο του “ΟΛΟΝ” και με τελική αναφορά στον Γ.Α. που κατέχει τον αυθεντικό σπόρο .
Παραδόξως από ολόκληρο το βιβλίο γίνεται Best Seller στα μπλόγκ η αναφορά προς τη Ζέα, παρά η όλη πορεία που φτάσαμε στη κατάντια του μνημονίου/ων (κοινώς memo – memorandum). 
Το ενδιαφέρον από τότε μέχρι σήμερα αναζωπυρώνεται συνεχώς τροφοδοτούμενο από ανθρώπους που πραγματικά έχουν ανάγκη να τραφούν χωρίς γλουτένη λόγω δυσανεξίας ,αλλά για τους ανθρώπους με κοιλιοκάκη είναι εξαιρετικά επικίνδυνη η προτροπή για διατροφή με  “Ζέα”. 
Ξεκινά ένας πόλεμος ποιά είναι η πραγματική Ζέα ή Ζεία ή Ζείαι με διάφορους “δον κιχώτες” και πολλούς πραγματικά ενδιαφερόμενους να αποκτήσουμε στην Ελλάδα έναν αξιοπρεπή σπόρο , τον αρχαίο σπόρο της Ζέας που όλοι τον έχουν σόλα τα μήκη και πλάτη της γής κ σε εμάς είναι απαγορευμένο να τον έχουμε.
Μέχρι στιγμής εμπλέκονται άλλοι με Σπέλτα , άλλοι με Triticum diccocum άλλοι με μονόκοκκο και φυσικά ο Γ.Α.
Το όλο θέμα με τη Ζέα έχει απασχολήσει πολύ κόσμο μιας και είναι συναρπαστική η ανίχνευση ενός αρχαίου σπόρου μπλεγμένη με συνωμοσιολογικά σενάρια πολιτικο-οικονομικο-αρχαιο-ελληνικά , θα ξεκινήσουμε το ξετύλιγμα του κουβαριού ιστορικά αλλά και τεχνολογικό-επιστημονικά για να μπορέσουν να διαχωρίσουμε τι έχει γίνει από την αρχαιότητα έως σήμερα.

Πριν ξεκινήσουμε μπορείτε να δείτε την παρουσίαση του βιβλίου του Κου Αϋφαντή εδώ ,καθώς και τις αναφορές του Κου Γρηγορίου επί της Ζέας εδώ και εδώ.
Η αναφορά στο επίμαχο κείμενο του βιβλίου ΕΔΩ (είναι άπειρες οι αναφορές ολόκληρο βιβλίο γεμίζει)
 
 
Το 1995 ξεκινά μια εμπνευσμένη παρέα ανθρώπων να μαζεύει σπόρους φυτών ξεκινώντας από τη Βόρεια Ελλάδα και επεκτεινόμενη σταδιακά σ’όλη την Ελλάδα. Η παρέα ξεκίνησε από τις ντομάτες και γρήγορα απέκτησε και σπόρους παλαιών ποικιλιών σιτηρών.
Η φιλοσοφία της παρέας είναι να λειτουργήσει σαν μία τράπεζα σπόρων, στηριζόμενη στον δανεισμό παλαιών ποικιλιών και επαναπατρισμό του σπόρου ξανά στην Τράπεζα.
Στην προσπάθεια για την αναβίωση των παλαιών ποικιλιών σίτου ο Γ.Α. είναι ο μοναδικός που ενδιαφέρεται έχοντας τις 3-4 παλιές ποικιλίες που έχουνε μαζευτεί, και ξεκινά την αναπαραγωγή των ποικιλιών καταλήγοντας σε μία από αυτή , που δίνει και τα περισσότερα κιλά και αρχίζει να την εξελίσσει παραγωγικά πρώτα αλεύρι ( σε μύλο πέτρινο όπως γράφει) και μετά σε ζυμαρικά.
Η μία πλευρά της ιστορίας ή άλλη όπως αναφέρει και ο Κος Γρηγορίου δική του ποικιλία από παλιά , παλιά πρακτική όλων των γεωργών.

Τα ζυμαρικά πρέπει όταν τα διαθέτεις νάχουν και ένα όνομα , οπότε η παλιά ποικιλία βαφτίζεται Ζυμαρικά Ζέας και κατοχυρώνεται εμπορικά.
Ενώ στην αρχή τα διαφήμιζε ζυμαρικά χωρίς γλουτένη αλλά όχι πλέον, μιας και μια τέτοια δήλωση για σιτηρό χωρίς γλουτένη ούτε ο ίδιος ο Ζεύς δεν κάνει αλλά τη θέση του έχει αναλάβει τελευταία ο Κος Γρηγορίου δηλώνοντας μας ότι δεν διαθέτει γλουτένη.

zea_koxyliΕξαιρετική προσπάθεια ενός ανθρώπου να χτίσει μια “μάρκα” από το μηδέν και συγχρόνως να την αναπτύξει και σαν βιολογικό αλλά και σαν παραδοσιακό προϊόν.

Από την άλλη η δημοσιότητα του βιβλίου έδωσε έναν επίσημο “πατρονάρισμα” της “Ζέας” και άρχισαν οι κατηγορίες δεν μας δίνεις το “μαγικό” σπόρο , θα βρούμε εμείς τη Ζέα την πραγματική κ.ο.κ.

Συμπέρασμα : Η “Ζέα” του Γ.Α. είναι απλά μιά ονομασία όπως λέμε Μίσκο ή Μέλισσα ή Κορώνα ή Ντεβέτα (παλιά ποικιλία σκληρού σίτου) και εμπορικά κατοχυρωμένη.
 
 


Ταξινόμηση Σίτου

Η σημερινή κατάταξη ταξινόμηση του σιταριού αποκρυσταλλώθηκε το 1918 ( από τον Ιάπωνα Sakamura) βάσει των χρωμοσωμάτων.
Έτσι τα σιτηρά χωρίστηκαν σε 3 κατηγορίες :Τα σιτηρά με 14 χρωμοσώματα (2χ7) τα διπλοειδή , με 28 χρωμοσώματα (4χ7) -τετραπλοειδή και με 42 χρωμοσώματα (6χ7) -εξαπλοειδή με τον άνθρωπο νάναι διπλοειδής (2χ23) χρωμοσώματα.
Το μεγαλύτερο μέρος των φυτών είναι διπλοειδή.
Τα σιτηρά είναι από τα πρώτα που υφίστανται μετάλλαξη πρώτα σε τετραπλοειδή και η δεύτερη του εξαπλοειδούς ως μετάλλαξη που προήλθε λόγω της καλλιέργειας του σίτου από τον άνθρωπο.
ΚΑΙ ΤΑ ΤΡΙΑ ΕΙΔΗ ΕΜΦΑΝΙΖΟΝΤΑΙ στην αρχαιότητα και στην εποχή του Ομήρου.
Η άλλη ταξινόμηση που είναι εξίσου σημαντική βοτανολογικά είναι η εμφάνιση του σπόρου και η εμφάνιση του φυτού.
Είναι εξίσου σημαντική με την χρωμοσωματική αλλά εξίσου ενδιαφέρουσα από τεχνολογικής και βιολογικής σκοπιάς.
Η πρώτη και σημαντικότερη είναι η εμφάνιση του σπόρου αλλά και του φυτού. Οι σπόροι διακρίνονται σε «γυμνούς» και «ντυμένους» με λέπυρα κολλημένα στο σπόρο ή χωρίς λέπυρα.

Τα σημερινά ¨σύγχρονα¨σιτάρια είναι καθ΄ολοκληρία γυμνά.

Τα σιτάρια που χρησιμοποιούνταν μέχρι τον και τον 19ο αιώνα ήταν και ¨ντυμένα¨και γυμνά.
Η δεύτερη σημαντική κατάταξη είναι η παρουσία άγανου ή όχι ( Ο Θεόφραστος τα κατατάσσει σαν άστοιχα και στοιχειώδη) – Διαφέρει μεν η κριθή και τούτο των πυρών η μεν γαρ στοιχειώδης , ο δε πυρός άστοιχος και πανταχόθεν ομαλός τις.)
Η Τρίτη κατάταξη είναι το είδος του σπόρου αν είναι σκληρός ή μαλακός ή του ενδοσπέρματος φαρινώδης ή υαλώδης (durum).
Μια τέταρτη κατάταξη πολύ σημαντική στην αρχαιότητα αλλά και μέχρι σήμερα η σπορά εαρινή ή χειμερινή.Μία πέμπτη αλλά εξίσου σημαντική, οι τρόποι χρήσης των διαφόρων ειδών.
clip_image002
Όπως φαίνεται από τον πίνακα εκτός από το μοναδικό εκπρόσωπο του διπλοειδούς το μονόκοκκο (ντυμένο), το τετραπλοειδές έχει 3 ντυμένα με κύριο εκπρόσωπο το Emmer και 4 γυμνά με κύριο εκπρόσωπο το Triticum turgidum su durum ( το ελληνικό σκληρό) , Το εξαπλοειδές Spelt έχει 3 ντυμένα και 3 γυμνά με κύριο εκπρόσωπο το Triticum aestivum L.subsp. aestivum
Τα σιτάρια που χρησιμοποιούνται σήμερα είναι τα :


1) Triticum aestivum L. απόγονος του σπελτ ή σπέλτας , εξαπλοειδές , γυμνό και συνήθως χωρίς άγανα, κυρίως για παραγωγή αλεύρων για είδη αρτοποιϊας και είναι όλοι που αποκαλούν σήμερα σιτάρι – wheat ( έχει και άλλες παραλλαγές που θα δούμε παρακάτω)

2)Triticum turgidum L. durum απόγονος του Emmer τετραπλοειδές , γυμνό , με άγανα ,κύρια χρήση στην Ελλάδα για παραγωγή ζυμαρικών.

Το σιτάρι που αποκαλούμε σήμερα σιτάρι και οι Ξένοι WHEAT (από το white = λευκό λόγω του αλεύρου που παράγεται ) ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΟΙΚΙΛΙΕΣ ΤΟΥ Triticum aestivum L.


Οι εκπρόσωποι των  βασικών  κατηγοριών βάσει χρωμοσωμάτων είναι τα : einkorn (diploid) ντυμένο με άγανα, emmer (tetraploid) ντυμένο με άγανα , spelt (heplaoid) ντυμένο χωρίς άγανα.

Η σημερινή κατάταξη δεν έχει σχέση με την κατάταξη πχ του Θεόφραστου αλλά είναι αρκετά εύκολα πλέον λόγω των περιγραφών να αντιστοιχήσουμε τα σιτώδη του Θεόφραστου με τα σιτηρά όπως εξελίχθηκαν διαμέσου των αιώνων.

EINKORN

Είναι το πρώτο σιτηρό που εμφανίζεται στον κόσμο. 
Το μονόκοκκο, διπλοειδές , “ντυμένο” , και το στάχυ έχει άγανα. 
Βρέθηκε να φύεται ακόμα στις πλαγιές του όρους Karacadag η Αρχαία Έδεσσα των Σελευκιδών ως Triticum monococcum boeoticum ο πρόγονος του μονόκοκκου σήμερα. 
Στην Ελλάδα αναγνωρίζεται στο Αρχοντικό Γιαννιτσών να υπάρχει  το 3000πχ. Σήμερα είναι γνωστός ως Καπλουτζάς.monococcum_3000.bc

Το einkorn = ένας κόκκος = μονόκοκκος = farro piccolο
 
 

EMMER – Triticum Dicoccum – Tetraploid

EMMER_WHEAT_SEEDSΗ πρώτη μετάλλαξη του μονόκοκκου. 
Διατηρεί τα χαρακτηριστικά του προκατόχου του μονόκοκκου,  “ντυμένο” ,με άγανα αλλά πλέον έχει διπλάσια χρωμοσώματα. 
Η σύσταση του κόκκου του εξακολουθεί νάναι φαρινώδης σαν του προκατόχου του. 
Αποδεδειγμένα από όλους τους ερευνητές σαν το σιτάρι της Αγ. Γραφής με τον αντίστοιχο άρτο. Δίκοκκο και τα έλυτρα δεμένα με τον κόκκο. Αναγκαστικά διπλή επεξεργασία για τους προπατέρες μας, μία για την αφαίρεση του ελύτρου και μία για την άλεση του κόκκου. 
Είναι η πρώτη προσπάθεια των αρχαίων για ψωμί. 
Η εμφάνισή του πιστοποιείται και στα ευρήματα της Πομπηϊας και στην Αίγυπτο καθώς και στην ευρύτερη περιοχή της Μεσοποταμίας.
Στην Ελλάδα θα βρεθεί στο σπήλαιο της Θεόπετρας δίχαλο σταχιδίου δίκοκκου σιταριού περιμένοντας ακόμα επιβεβαίωση από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. 

Το σπήλαιο έχει  μία συνεχή παρουσία από τη Μέση Παλαιολιθική Εποχή (η οποία αρχίζει περίπου πριν 130.000 χρόνια).

clip_image004Emmer = Emmer από το ( από το Amel ( amylum - ;άμυλο) - κοκκος) ,συνώνυμο του Farro medio (κόκκος μέτριος) στα Ιταλικά που στη ουσία σημαίνει κάνω τον κόκκο αλεύρι , εξού και η φαρίνα. Άμυλο= α- μύλη δεν θέλει μύλο (μύλη) άρα μπορείς και να το αλέσεις -τρίψεις ακόμα και με το κλασσικό γουδί.
clip_image003
 
 
Triticum durum or Triticum turgidum durum ή ΣΚΛΗΡΟ σιτάρι ή Grano Duro
 
9
Το πρώτο “γυμνό”  σιτηρό, τετραπλοειδές απόγονος του Emmer, δίκοκκο, με άγανα, το πρώτο και τελευταίο του είδους του με υαλώδη κόκκο, σήμερα αποκλειστικά και με νόμο στις ΙΤΑΛΙΑ, ΕΛΛΑΔΑ, ΓΑΛΛΙΑ, ΙΣΠΑΝΙΑ, σιτηρό που χρησιμοποιείται για παραγωγή ζυμαρικών , ΠΑΣΤΑ ή ΜΑΚΑΡΟΝΙΑ (maccherone) , άζυμα και για να καταναλωθούν πρέπει να υποστούν ζέση στους 100οC κοινώς βρασμό. 
Λόγω του σκληρού κόκκου.Το “αλεύρι” τους είναι κιτρινωπό, κοινώς  σιμιγδάλι, σεμίδαλις, semola, semolina ιδανικό για μπληγούρι, γλυκό τραχανά ,κόλλυβα και χαλβά. Απαντάται μόνο σε συγκεκριμένες περιοχές πέριξ της Μεσογείου και αδύνατο να καλλιεργηθεί σε βόρειες περιοχές 
Οι ευρωπαίοι το εισήγαγαν στην Αμερική και σήμερα θα το βρείτε σαν Durum Wheat .
 
Triticum Spelta or Dinkel Wheat Spelt, ή το ¨ντυμένο σιτάρι των βορείων”

spelta_plant_sporos
 

Το πρώτο ΕΞΑΠΛΟΕΙΔΕΣ σιτάρι. 
Η επόμενη μετάλλαξη του τετραπλοειδούς , πλήθος χρωμοσωμάτων 6χ7=42. 
Ο σπόρος “ντυμένος” , φαρινώδης, χωρίς άγανα, μπορεί να προέλθει από διάφορες διασταυρώσεις, εμφανίζεται στη Νεολιθική εποχή στην κεντρική και Βόρεια Ευρώπη κύριο δημητριακό της εποχής του Σιδήρου για Γερμανία και Ελβετία κατά το 500πΧ εμφανίζεται και στη Βρετανία.Το ψωμί των Βορείων Ευρωπαίων.
 
 
 

Triticum aestivum – WHEAT – ” Μαλακό σιτάρι” – ΣΙΤΑΡΙ

Το σημερινό ΣΙΤΑΡΙ. Εξαπλοειδές, “γυμνό”,χωρίς λέπυρα, άστοιχο, φαρινώδες, με πολλές εκφάνσεις , “ hard wheat” , “ soft wheat” , “spring wheat” , “ winter wheat” ,ότι αποκαλούμε σήμερα ΣΙΤΑΡΙ ή WHEAT. 
Κόκκος φαρινώδης και ουχί υαλώδης , κόκκος σκληρός ή μαλακός , το σιτάρι με τα δύο πρόσωπα, “σκληρό αλεύρι” , “μαλακό αλεύρι”, ανάλογα με την ποικιλία. 
ΔΕΝ διαθέτει άγανα, ούτε και λέπυρα. Απίστευτη σειρά ποικιλιών, το απόλυτο σιτηρό , από εφαρμογές , ζυμαρικά πλην Μεσογείου, αρτος , αρτύματα.
 

 Dwarf Wheat – Hybrid of Triticum aestivum το Σημερινό Σιτάρι των Αμερικανών

dwarf_wheat
 

Προϊόν μετάλλαξης του Triticum aestivum, εξαπλοειδές, φαρινώδης δομή, εμφανίζεται και σαν “σκληρό”και “μαλακό”, υψηλή απόδοση στο χωράφι, εμφανίζεται μετά το 1960 , σαν προϊόν υβριδικής μετάλλαξης του Triticum aestivum, από τον δημιουργό Norman Borlaug, που παίρνει και βραβείο Νόμπελ.
 
 
 
 




ΣΚΛΗΡΑ-- ΜΑΛΑΚΑ ΣΙΤΑΡΙΑ
Παρακάτω δίνεται ένας πίνακας που περιγράφει με ακριβεια τι ισχύει σήμερα και τι όχι

ΕΙΔΗ ΣΙΤΟΥ Εμπορικές Υποκατηγορίες Συγχρονη καλλιέργεια Σύγχρονη Ελληνική ονομασία αλεύρου ΚΥΡΙΑ ΧΡΗΣΗ τελικου προϊοντος
Διπλοειδές -Μονόκοκκο Farro piccolo-Eincorn - Καπλουτζάς ΟΧΙ - (Αρτος)
Τετραπλοειδές Δίκκοκο Emmer - Farro medio ΟΧΙ - (Αρτος)
Durum Wheat - Σκληρό - Grano duro Σκληρό (Ελλάδα) ΝΑΙ Σιμιγδάλι , χονδρό ή ψιλό Ζυμαρικά , τραχανας 
Εξαπλοειδές Spelt ΟΧΙ (Αλεύρι Ντίνκελ) (Αρτος)
Triticum aestivum - Wheat - Μαλακό σιτάρι  Hard Wheat (" Σκληρό ") ΝΑΙ Σκληρό αλεύρι Αρτος
Soft Wheat ("Μαλακό") ΝΑΙ Μαλακό αλεύρι Αρτύματα
Dwarf wheat (μετά το 1960) ΝΑΙ episthmi.blogspot.com


Η απόλυτη παρανόηση σήμερα προκύπτει από την έννοια του σκληρού. 
Όταν οι Βόρειοι ονομάζουν σκληρό – hard wheat η μετάφραση στα ελληνικά αποδίδεται πάλι σαν σκληρό σιτάρι μιας και το Durum  Ιταλική απόδοση του σκληρού (τετραπλοειδές) αναφέρεται στα σκληρά σιτάρια που παράγουν σιμιγδάλι για ζυμαρικά , ενώ το σκληρό αλεύρι που χρησιμοποιείται για ψωμί παράγεται από το hard wheat (εξαπλοειδές). 
Όταν οι Έλληνες αγοράζουν σκληρό αλεύρι νομίζουν ότι αγοράζουν αλεύρι από σκληρό σιτάρι το durum ( τετραπλοειδές) αλλά στην ουσία αγοράζουν από το hard wheat (εξαπλοειδές).
Η παρανόηση αυτή προέκυψε από το γεγονός ότι οι Βόρειοι ευρωπαίοι δεν μπορούν να καλλιεργήσουν σκληρό λόγω του κλίματος αλλά ανέπτυξαν ποικιλίες που έχουν σκληρό περίβλημα hard wheat αλλά η δομή του εξακολουθεί να παραμένει φαρινώδης δίνοντας πάλι αλεύρι καί όχι το κίτρινο σιμιγδάλι (σιμιγδάλευρο) που παράγεται από το durum αυτό που στην Ελλάδα αποκαλούμε σκληρό. 
Μια παρανόηση που οι μύλοι εκμεταλεύονται μιας και το σκληρό σιτάρι είναι συνδεδεμένο ως ανώτερης ποιότητας από το μαλακό συν την αδυναμία της εκάστοτε φιλολογικής ελίτ να αποδώσει εναν διαφορετικό όρο στο hard wheat flour. Η παρανόηση αυτή είναι τόσο παλιά όσο ο Όμηρος.

Η ΚΩΜΩΔΙΑ ΤΗΣ ΖΕΙΑΣ

Έχοντας κατανοήσει τις διαφορετικές εκφάνσεις αυτού που σήμερα αποκαλούμε σίτο ας δούμε πως αποκαλούσαν οι αρχαίοι πρόγονοι τα σιτηρά και θα αναφερθούμε κύρια στον Θεόφραστο, μιας και θεωρείται ο πατέρας της Βιολογίας μαζί με τον Αριστοτέλη και στον Όμηρο που αποκαλέστηκε και θεϊκός μιας και οι περιγραφές του είναι τόσο ακριβείς που θεωρείται ύβρις να θεωρούμε ότι κάνει λάθος.
Πρίν αναφερθούμε στον Θεόφραστο μια μικρή σύντομη αναδρομή στο πως κατορθώσαμε να τρώμε τα δημητριακά (Δήμητρα – Ceres – Cereals). 
Τα δημητριακά αποτελούνται κύρια από τρεις κατηγορίες ( Υδατάνθρακες – Hydrocarbons , Proteins –Πρωτεϊνες , Ελαια –Olio –Oils ). 
Οι υδατάνθρακες όταν βρίσκονται σε μορφή φρουκτόζης όπως στα φρούτα πέπτονται εύκολα από τον άνθρωπο. 
Όταν όμως βρίσκονται σε μορφή αμύλου , όπως στα δημητριακά πρέπει να υποστούν θερμική κατεργασία για να ζελατινοποιηθούν. 
Η θερμοκρασία ζελατινοποίησης για τα σιτηρά είναι μεταξύ 52-63 βαθμούς Κελσίου κάτι που το ανθρώπινο σώμα δεν διαθέτει. 
Η πρώτη λογικά προσπάθεια είναι να φαγωθούν τα δημητριακά με τη γνωστή μέθοδο της φρύξης , δηλαδη βάζοντας τα κατευθείαν στη φωτιά (πυρ). 
Έτσι γεννήθηκαν οι πυροί που εξειδικεύτηκαν αργότερα. 

Η αρχαία αυτή συνταγή ακόμα ανευρίσκεται στην Παλαιά διαθήκη "Και συ λάβε σεαυτώ πυρούς και κρίθας και κύαμον και φακόν και κέγχρον και όλυραν και εμβαλείς αυτά εις άγγος οστράκινον και ποιήσεις αυτά σεαυτώ εις άρτους...και εγκρυφίαν κρίθινον φάγεσαι αυτά εν βολβίτοις ΚΟΠΡΟΥ ανθρωπίνης εγκρύψεις αυτά... και είπα μηδαμώς,Κύριε Θεέ του Ισραήλ... και είπε προς με ιδού δέδωκα σοι βόλβιτα ΒΟΩΝ αντί των βολβίτων των ανθρώπων, και ποιήσεις τους άρτους σου επ΄ αυτών" (Ιεζ.4/δ΄ 9-15) ελαφρώς βελτιωμένη.

Η επόμενη τεχνολογία είναι τα κεραμικά που και αυτά γίνονται από πυρ απλά χρησιμοποιούν διαφορετική έκδοση τετρασθενούς μορίου το πυρίτιο που κάποιες χιλιάδες χρόνια αργότερα θα φτιάξουν τη νέα γενιά επικοινωνίας. 
Τα κεραμικά έχουν τη δυνατότητα να αντέχουν στη θερμοκρασία και είναι τα πρώτα σκεύη που χρησιμοποιούνται για το βράσιμο των τροφών που περιέχουν άμυλο και πρέπει να ζελατινοποιηθούν. 
Ποιό είναι το αρχαίο ρήμα για το βράζω; Ζέω, ζέσις σημείο ζέσεως σήμερα. 
Ετσι γεννήθηκαν οι ζείαι τα δημητριακά που τα βράζανε και δεν τα τρώγανε στη φωτιά μια συνήθεια που έχει φτάσει έως σήμερα στην ΕΛΛΑΔΑ σαν κόλλυβα και όχι μόνο. 
Η τεχνολογία προχωράει και εκεί που βαρούσαν τους σπόρους να τους κάνουν αλεύρι ανακαλύπτουν και τη μύλη εξού και mill, molino κοκ. “Επίσης ο “Λάκων Λέλεξ είχε υιούς τον Μύλη και τον Πολυκάονα” , τα δημητριακά μπορούν πλέον να αλεστούν να γίνουν θρυμματισμένοι σπόροι, χονδρόκοκκοι , λεπτοαλεσμένοι και τελικά αλεύρι.
” Εκ μεν των κριθών άλφιτα ποιήσαντες εκ δε των πυρών άλευρα, τα μεν πεψαντες τα δε μάξαντες “ Πλάτων , “Αλφιτα τεύχουσαι και αλείατα μυελον ανδρών “ Ομηρος.
Η τεχνολογία της άλεσης θα δώσει μια νέα σειρά ονομάτων που θα διαχωριστεί σαν ονομασία πλήρως όταν θα απαγορευτεί στην Ελλάδα και στην Ιταλία δια νόμου η χρήση το Triticum aestivum για παραγωγή ζυμαρικών. 
Επιτρέπεται ΜΟΝΟ από Triticum durum or Triticum turgidum durum

Έτσι γεννιέται μια νέα σειρά τροφών οι κρίμνοι , το πόριτζ για τους Βόρειους που θα φτάσει μέχρι τις μέρες μας σαν κρέμα ή πληγούρι ή πτισάνη. 
Η επόμενη τεχνολογία είναι η ζύμωση που θα δώσει το ψωμί , το ζύθο το κρασί. Η τεχνολογία της άλεσης θα αντιγραφεί από τη δυνατότητα παραγωγής ελαιόλαδου μέσω λειοτρίβησης των ελαιόκαρπων. 
Το προζύμι θα δώσει μια άλλη διάσταση στην κατανάλωση των δημητριακών και μια άλλη διάσταση στα δημητριακά που πλέον όσα διαθέτουν την ικανότητα αρτοποίησης , με άλλα λόγια όσα διαθέτουν γλουτένη , που μέσω της ζύμωσης εγκλωβίζει το διοξείδιο του άνθρακα που παράγεται από τη διάσπαση των υδατανθράκων μέσω του πλέγματος γλοιαδίνης-γλουτενίνης (κάτι σαν πολυμερές –πλαστικό ) και η παρασκευή του άρτου πλέον είναι γεγονός ξαναβάζοντας το στην  πυρά (κλίβανος που είχε ήδη εφευρεθεί λόγω κεραμικών και παραγωγής σιδήρου) . 
Ετσι γεννιούνται οι πυροί , τα ψωμιά που θα θεοποιηθούν από τον Χριστιανισμό μέσω της Θείας μετάληψης. 
Οι ζειαί παραμένουν μιας και εξακολουθούν να χρησιμοποιούν το βρασμό για την κατανάλωση του τραχανά , πληγουριού κλπ. 
Εξειδικεύονται ακόμα και τα σιτηρά όσον αφορά τη χρήση μιας και όπως δείξαμε πριν υπάρχει μια μεγάλη ποικιλία σιτωδών ( Σίτος=δημητριακά), όπως θα τους ονομάσει ο Θεόφραστος με πολλαπλές χρήσεις το καθένα τους ανάλογα και με την εμφάνισή του σπόρου.

Μεταξύ των διαφόρων ερμηνειών περί ζέας και του υπόλοιπου χαμού που δημιούργησε ο Κος Γρηγορίου και θεωρώ από άγνοια αναπαρήγαγε ο στρατηγός οι επίσημες θέσεις περί ζέας απόσο γνωρίζω είναι δύο του Κου Κορπέτη από το πάλαι ποτέ Ινστιτούτου σιτηρών γεωπόνου ,εδω και της Κας  Αλεξανδρή γεωπόνου στο 2ο Διεθνές  Συμπόσιο Για Τον Ελληνισμό
Εξαιρετικές εργασίες αλλά με λάθος συμπεράσματα και υποθέσεις που αναμασούν προηγούμενες εργασίες με σημερινές τεχνικές. 
Γράφει ο Κος Κορπέτης :

Το πρώτο χρονολογικά ιστορικό κείμενο που εμφανίστηκε η ζειά, ήταν η
Οδύσσεια, όπου ο Όμηρος την ανακατεύει με άσπρο κριθάρι και τη χρησιμοποιείως τροφή των αλόγων (ραψ. Δ, στ. 41, «πὰρ δ᾿ ἔβαλον ζειάς, ἀνὰ δὲ κρῖ λευκὸν
ἔμιξαν»), ενώ σε άλλο στίχο φυτρώνει μαζί με το σιτάρι και το άσπρο κριθάρι στον
κάμπο της Λακωνίας (ραψ. Δ, στ. 604, «πυροί τε ζειαί τε ἰδ᾿ εὐρυφυὲς κρῖ λευκόν»).
Στο προγενέστερο έπος του, την Ιλιάδα, ο Όμηρος δεν αναφέρει πουθενά τηζειά, αλλά αντίστοιχα για τροφή των αλόγων αναμιγνύει την όλυρα με το άσπροκριθάρι (ραψ. Ε, στ. 196, «ἑστᾶσι κρῖ λευκὸν ἐρεπτόμενοι καὶ ὀλύρας» και ραψ. Θ,στ. 564 «ἵπποι δὲ κρῖ λευκὸν ἐρεπτόμενοι καὶ ὀλύρας»).
Από τις ομοιότητες των στίχων στα δύο ομηρικά έπη, συνάγεται ότι τον 8ο αι.π.Χ., η ζειά ταυτίζεται με την όλυρα και προορίζεται για ζωοτροφή.


Το λάθος εδώ είναι προφανές μιας και ο Κος Κορπέτης είναι γεωπόνος. 
Επειδή σήμερα οι ζωοτροφές είναι συνήθως κάτι που ταϊζουμε τα ζώα μετά από επεξεργασία των τροφών για τον άνθρωπο πχ πίτυρα δεν σημαίνει ότι το ίδιο κάναν και παλιά μιας και η σχέση ανθρώπου –αλόγου ήταν θέμα επιβίωσης είτε ως πολεμιστής είτε ως γεωργός. 
Το κριθάρι είχε θεοποιηθεί από τον Ομηρο λόγω του Αχιλλέα ( Αχιλληίς ήταν ποικιλία κριθαριού και απο εκεί πήρε και το όνομά του – η δε κατασκευή της Ασπίδας αποδείχθηκε από τον Καθ. Κο Παϊπέτη η πλήρης συμφωνία περιγραφής της ασπίδος από τον Όμηρο με τα πειραματικά αποτελέσματα της αντοχής της). Το σιτάρι δεν είναι μετάφραση του πυροί μιας και πυρό ονόμασαν το σιτάρι που φτιάχνανε ψωμί και ο πυρός είναι το εξαπλοειδές κομμάτι των σιτηρών  Triticum aestevum L. ή bread wheat όπως αναφέρετε και στις εργασίες του Ινστιτούτου. Γράφει ο Θεόφραστος “διαφέρει μεν η κριθή και τούτο των πυρών , η μεν γαρ στοιχειώδης , ο δε πυρός άστοιχος και πανταχόθεν ομαλός τις “.Το ψωμι από κριθάρι το λέγανε μάζα.


Γράφει ο Ξενοφών :
[5.4.27] οἱ δὲ Ἕλληνες διαρπάζοντες τὰ χωρία ηὕρισκον θησαυροὺς ἐν ταῖς οἰκίαις ἄρτων νενημένων περυσινῶν, ὡς ἔφασαν οἱ Μοσσύνοικοι, τὸν δὲ νέον σῖτον ξὺν τῇ καλάμῃ ἀποκείμενον· ἦσαν δὲ ζειαὶ αἱ πλεῖσται. 

Και τις ζειές αναγνωρίζει που ήταν με τα καλάμια τους , συνήθης παλιά πρακτική όπως μαζεύανε τους πυρούς και τις ζειές , τα γνωστά τσετσένια και ψωμί βρήκαν. 










olyraΣτην Ιλιάδα δεν βρισκόμαστε στην ίδια γεωγραφική περιοχή και ο Όμηρος και πάλι δεν κάνει λάθος. 
Τα όλυρα δεν είναι ζωοτροφή. 
Τα όλυρα έχουν από όλους τους ερευνητές γίνει αποδεκτό ότι αποτελεί το σιτάρι της Παλαιάς διαθήκης μέσω της μετάφρασης των 70ντα. 
Τα όλυρα είναι το Triticum diccocum , Emmer Farro medio. Γράφει ο Θεόφραστος “Πρωίσπορα μεν ουν εστίν, πυρός κριθή και εκ τούτων η κριθή πρωϊμοσπότερον , έτι δε Ζειά, Τίφη, Ολύρα και ει τι έτερον ομοιόπυρον ( απάντων γαρ σχεδόν ο αυτός χρόνος της σποράς) . 
Δεν τα ταυτίζει ο Θεόφραστος , ο ακριβολόγος Όμηρος θα τα ταυτίσει ; 
Ισα ίσα, δείχνει τον ίδιο τρόπο με τον οποίο ταϊζουν τα άλογα τους και οι Τρώες και οι Έλληνες. Όλυρα έχουν οι Τρώες , όλυρα ταϊζουν.




Συνεχίζοντας ο Κος Κορπέτης γράφει :

Αντίθετα με τον Όμηρο και τον Ηρόδοτο, ο Θεόφραστος, στο έργο του «ΠερίΦυτών Ιστορίας» διακρίνει ξεκάθαρα τη ζειά από την όλυρα (κεφ. Θ, «ἒτι δέ ζειά,τίφη, ὀλύρα»). Γράφει για τη ζειά, ότι είναι το πιο απαιτητικό σε έδαφος από ταδημητριακά, γιατί έχει πολλές και βαθιές ρίζες και πολλά στελέχη (κεφ. Θ, «τῶν δέ
ὁμοιοπύρων καί ὁμοιοκρίθων, οἷον ζειᾶς τίφης ὀλύρας βρόμου αἰγίλωπος,ἰσχυρότατον καί μάλιστα καρπιζόμενον ἡ ζειά· καί γάρ πολύρριζον καί βαθύρριζονκαί πολυκάλαμον») και γι’ αυτό χρειάζεται καλό και δυνατό χωράφι (κεφ. Θ, «ἡ δέ
τίφη….δι’ ὃ καί χώραν ζητεῖ λεπτήν, οὐχ ὥσπερ ἡ ζειά πίειραν 20 καί ἀγαθήν»). Ο καρπός της είναι ευπρόσδεκτος από όλα τα ζώα (κεφ. Θ, «ὁ δέ καρπός κουφότατοςκαί προσφιλής πᾶσι τοῖς ζώοις ») και μαζί με την τίφη είναι τα σιτηρά που μοιάζουν
περισσότερο στο σιτάρι (κεφ. Θ, «ἔστι δέ δύο ταῦτα καί ὁμοιότατα τοῖς πυροῖς ἥ τε<ζειά καί ἡ τίφη>»).

Ποιά είναι αυτά τα ομοιόπυρα και ομοιόκριθα; 
Είναι όλα εκείνα που για να χρησιμοποιηθούν από τον άνθρωπο θα πρέπει να πυρωθούν , είτε στο φούρνο είτε στο τσουκάλι, τα δε ομοιόκριθα είναι τα  tritum  που έγιναν triticum που απλά σημαίνει πρέπει να αλωνιστούν για να βγεί ο σπόρος έξω. 
Η κριθή παραγόμενη από το κρι – κριός χρειάζεται να χτυπηθεί , όπως χτυπιούνται τα κριάρια για να αποσπαστεί ο σπόρος. 
Ο βρόμος είναι η βρώμη το αγγλικό oat , όπου είναι γνωστή η ρήση των Σκωτσέζων που κοροϊδεύουν τους Εγγλέζους γιατί ταϊζουν τα άλογα τους με αυτή και είναι τόσο δυνατά όσο και οι Σκωτσέζοι που τρέφονται με βρώμη. 
Ο αιγίλωψ είναι το “γιδόχορτο” goatgrass,  όψη αίγας , όπως ονομάστηκε και το Αιγαίο από τον Αιγέα όταν έπεσε στη θάλασσα , και η γνωστή ρήση όταν βλέπουμε το αιγαίο να φουρτουνιάζει ακούς τις Αθηναίες κυράτσες “κοίτα , έβγαλε προβατάκια“.



Ο Αθήναιος γιατί αναφέρει ότι ο χονδρίτης γίνεται απο τις ζειές και όχι απο το κριθάρι. Δεν έχει σχέση με την άλεση του κόκκου που είναι σκληρός στις ζειές και το κριθάρι θα γίνει αλεύρι όταν το αλέσεις;
Γιατί ο αρτος από τη ζειά είναι βαρύς. Έχει κάνει κανένας ψωμί από σκληρό σιτάρι και ολόκληρο αλεσμένο  σπόρο μαζί με τα πίτυρα με προζύμι να δει πως είναι;


Ας συνεχίσουμε με την Κα Αλεξανδρή: Γράφει στην ωραιότατη παρουσία της :

Οι πρώτοι καλλιεργημένοι τύποι σίτου οι ΄΄ζειές΄΄, τα μονόκοκκα και δίκοκκα, έφεραν ντυμένους σπόρους σε κλειστά περιβλήματα και δημιουργούσαν πολλά προβλήματα στον αλωνισμό. Με την πάροδο των χιλιετιών καλλιέργειάς τους εμφανίστηκαν γυμνόσπορα είδη που διευκολύνουν τις εργασίες επεξεργασίας, οπότε σταδιακά τα αρχαία είδη εγκαταλείφθηκαν. Σημειώνουμε πως ο χαρακτηρισμός ΄΄ζειές΄΄ είναι μόνον ιστορικός και βοτανικός επειδή τα διακρίνει στην μορφολογία (Αλεξανδρή Μ. 2012, 2013). Στην αρχαία μας γραμματεία δεν υπάρχει καμία αναφορά που να ξεχωρίζει τις ζειές διατροφικά ή άλλως πως ανώτερες. Οι πρόγονοί μας μάλιστα επαινούν τα νεότερα μεγαλόσπορα είδη που τα ονόμαζαν ΄΄πυρούς΄΄, τα έχοντα εμπύρεια δύναμη καθόσον παρά του ηλίου πυρούνται. Σύμφωνα με τα διαθέσιμα δεδομένα, τα γυμνόσπορα σιτάρια, οι πυροί, Τriticum aestivum(μαλακό)/durum (σκληρό) είναι παρόντα σε μεγάλες συγκεντρώσεις στα ακεραμικά στρώματα της Κνωσού. Η Ελλάδα και η Κύπρος θεωρείται ότι έχουν ιδιαίτερα συμβάλλει στην εξέλιξη των σκληρών σίτων. Η θέση της διατροφής με μιά ΄΄ζειά΄΄ είναι λοιπόν εκτός φύσεως και ιστορικής πραγματικότητος, διότι θα μας έβγαζε έξω από την εξελικτική ιστορία του σίτου, ενώ είμαστε ενεργοί με καλλιέργεια και τεχνολογία τροφίμων στην επί χιλιετίες ροή της.

Εδώ μιλάμε για την απόλυτη γεωπονική κωλοτούμπα μεταξύ εξαπλοειδούς / τετραπλοειδούς , που επειδή είναι “γυμνά” μπήκαν στους πυρούς , λόγω “ἑμπὐρειας” δυνάμεως.
Όλα τα δημητριακά πυρούνται. 
Αμα δεν τα δει ο ήλιος δεν καρποφορούν. 
Ενας απέραντος Θεσσαλικός κάμπος με έλάχιστα δένδρα , γιατι απλά οι κολλήγοι γνωρίζουν καλυτερα, κανένα δημητριακό δεν καρπώνεται επι σκιάς.


Γράφει ο Θεόφραστος , “πολλά δε γένη και των πυρών ευθύς εστίν από των χωρών έχοντας τας επωνυμίας οίον Λιβυκοί, Πόντιοι , Θράκες , Ασσύριοι , Αιγύπτιοι , Σικελοί, διαφέροντες δε και ταις χρειαίς και τοις μεγέθεσι και τοις είδεσι και ταις ιδιότησιν” αναγνωρίζοντας την μεγάλη εξάπλωση των πυρών ( Triticum aestivum L. ) .



Ενώ η κατάταξη των σιτωδών του Θεόφραστου είναι ακριβεστάτη, καθώς και η αναφορά του σίτου στον Όμηρο

"οἷός πέρ τε ῥέει μακάρεσσι θεοῖσιν· οὐ γὰρ σῖτον ἔδουσ᾽, οὐ πίνουσ᾽ αἴθοπα οἶνον,τοὔνεκ᾽ ἀναίμονές εἰσι καὶ ἀθάνατοι καλέονται." Ιλιαδα Ε.341-342

εννοώντας αυτό που αποκαλούμε σήμερα δημητριακά ( όλα τους πρέπει να κατεργαστούν με θερμότητα για να ¨φαγωθούν¨ )


Κατάταξη του Σίτου κατά Θεόφραστο


sitos Ο σίτος στην Ελλάδα έγινε σιτηρά περιλαμβάνοντας τα εξής τέσσερα σιτώδη, πυροί , ζειές, όλυρα και τίφη.
Όλα Σίτος (σιτάρι) με διάφορα είδη, με αναγνωριστικά πλέον τα ονόματα τους και μονοκαλλιέργεια των γυμνών σιταριών μιας και αλέθονταν ευκολώτερα. 
Η τεχνική της άλεσης δεν είναι σαν τη σημερινή. Ολα αλέθονται σαν ολόκληρα σπόρια.
Που να βρεί τη ζειά ο Γαληνός και οι μετέπειτα; 
Η ζειά έχει μπεί στους πυρούς μιας και είναι γυμνό. 
Το ψωμί είναι το κυρίαρχο και όχι το ζυμαρικό.  
Όλα τα είπαμε στάρια και ακολούθως πήγαμε στην ονοματοδοσία. 
Έχουν δωθεί απειρα ονόματα στα “στάρια”.

Δεν εξαφανίστηκε καμμία ζέα από την Ελλάδα. 

Απλά την ονομάσαμε σκληρό σιτάρι. Ο Παπαδάκης το 1928 μάζεψε όλα τα είδη των σιταριών και δεν βρήκε λέει ζειά. 
Πως να τη βρεί ; 
Καπλουτζά βρήκε , μαυραγάνια βρήκε, ασπροσίταρα βρήκε ζειά δεν βρήκε. 

Γιατί βρήκε όλυρα ή τίφη ή πυρό;



Πόσες όμως από αυτές τις παλιές ποικιλίες ζειών διαθέτει το Ινστιτούτο πλήν του Μονόκοκκου Καπλουτζά;

Γιατί τη ποικιλία Λήμνος αναγκάστηκαν οι Λήμνιοι να την αναζητήσουν στο Αγ. Όρος και το Ινστιτούτο δεν την έδινε;






Τι βρήκε ο Κος Γρηγορίου όταν είδε τη Ζέα του Γ.Α.; 
Την παρουσιάζει κιόλας σαν διαφορά μεταξύ νερατζιάς και πορτοκαλλιάς , μια διαφορά που όποιον αγρότη της Θεσσαλίας ρωτήσεις θα σου πεί. 
Το σκληρό έχει “γένεια” , γλύχους τους λέει ο Γρηγόριος Παλαιολόγος , στοιχειώδης ο Θεόφραστος. 
Άστοιχους τους ονομάζει τους πυρούς , το μαλακό σιτάρι γιατί δεν έχει “γένεια” το φυτό όταν αναπτύσσεται.

Γιατί ο Γ.Α. έκανε τη Ζέα ζυμαρικά; Γιατί επιτρέπεται με νόμο ΜΟΝΟ η παραγωγή ζυμαρικών από σκληρό σιτάρι.

Θα τον κλείσουν μέσα άμα χρησιμοποιήσει άλλο σιτηρό. 
Το ότι κάνει ψωμί φυσικά και κάνει το σιμιγδάλευρο αλλά δεν φουσκώνει το ίδιο με το σκληρό αλεύρι που παράγεται από το Triticum aestivum ειδικά όταν χρησιμοποιείται προζύμι.( Το λέει και ο Αθήναιος στους δειπνοσοφιστές)
Τώρα που διευκρινήσαμε τι είναι Ζειά και ορθώς ο Ομηρος αναφέρεται σε ζείαι μιας και υπάρχουν αρκετές διαφορετικές ποικιλίες σκληρού σιταριού να διευκρινήσουμε γιατί εμφανίζεται η ζέα στον Ζεόπυρο στη Zea mays ακόμη και ως Ζεόλιθος.


ΖΕΟΠΥΡΟΣ

zeopyros
ZEOPYROS

 Γράφει ο Κος Κορπέτης :<Ο Γαληνός αναφέρει για το δημητριακό που στη Βιθυνία ονομάζουν ζεόπυρον (ζειαί+πυροί) και παράγεται από αυτό ψωμί που είναι καλύτερο από το αντίστοιχο της Μακεδονίας και της Θράκης> Ζεόπυρος , αυτός δηλαδή που και ζέεται αλλά και πυρώνεται. Κάνει και καλά ζυμαρικά αλλά και ψωμί.



kamut

Kamut ή Khorazan wheat (Μέρος της αυτοκρατορίας των Σελευκιδών
Αρχική άγνωστη βοτανολογική αναγνώριση.Πρόσφατες έρευνες με DNA έδειξαν ότι είναι φυσικό υβρίδιο μεταξύ του T. durum and T. polonicum

Η ποικιλία αναφέρεται σαν  (T. turgidum subsp.turanicum). Το Καμούτ προορίζεται και για παρασκευή άρτου αλλά και ζυμαρικών. Στον Καναδά καλλιεργείται μόνο με συμβόλαιο στην προσπάθεια ανάπτυξης και των αρχαίων σιτηρών.


ZEA MAYS

Οι βοτανολόγοι του μεσαίωνα στη προσπάθεια να ανακαλύψουν ποιά είναι η Ζέα  αποφασίζουν θα 
clip_image001
ονομάσουν Ζέα ότι είναι " ντυμένο " και όταν ο Κολόμβος έφερε τον σπόρο στην Ευρώπη, επειδή και αυτός παράγεται ''ντυμένος'' μπήκε στη κατηγορία της Ζέας με την προσωνυμία mays, ) mahiz προφέρανε οι ιθαγενεις τον αραβόσιτο (εμεις τον είπαμε έτσι γιατι μας ήρθε από την Αφρική, σίτος της Αραπιάς).
Επειδή ο αραβόσιτος ήταν φτηνός (μεγαλύτερη παραγωγή έναντι του σίτου) έγινε η κύρια πηγή ενέργειας και πρωτεϊνης για τους φτωχούς ιδιαίτερα στα αγροτικά και μη προνομιούχα τμήματα της κοινωνίας.
Όπου μεταφέρόταν ο αραβόσιτος ακολουθούσε και μια ασθένεια η «πελλάγρα» από το pelle agra (τραχύ δέρμα) και γίνεται η σύνδεση από τον Casal στην Ισπανία ύστερα από 243 χρόνια από τον Κολόμβο ότι για την πελλάγρα ευθύνεται ο αραβόσιτος. 
Η πελλάγρα έχει παρόμοια συμπτώματα με την κοιλιοκάκη και οφειλόταν στο γεγονός ότι δεν τρώγανε το καλαμπόκι όπως οι ιθαγενείς. 
Ο αραβόσιτος εμβαπτιζόταν αποβραδύς σε διάλυμα ανθρακικού ασβεστίου (τεχνική ονομαζόμενη nixtamalization) , αρχαία ελληνική πρακτική για το ξεπίκρισμα πχ των καρυδιών με τη φλούδα πρίν το κάνουν γλυκό κουταλιού. 
Ένα μεγάλο μέρος της ανακάλυψης ότι η πελλάγρα είναι μια ασθένεια διατροφικής ανεπάρκειας οφείλεται στον Goldberger και τους συνεργάτες του, οι οποίοι μεταξύ του 1913 και του 1930 (Τους πήρε βέβαια 440 χρόνια για να ανακαλύψουν ότι η ασθένεια ήταν ζήτημα κακής διατροφής, ίσως χρειαστεί να περάσουν άλλα τόσα και για την κοιλιοκάκη), απέδειξαν ότι αυτή η ασθένεια στους ανθρώπους και «η μαύρη γλώσσα» (μια ασθένεια ανεπάρκειας της νιασίνης στα σκυλιά) θα μπορούσαν να θεραπευτούν με νιασίνη και νικοτινικό οξύ (Βιταμίνη Β3). 
Η τεχνική που εφάρμοζαν οι Ινδιάνοι απελευθέρωνε τη νιασίνη και την έκανε βιοδιαθέσιμη. 
Ένα από τα καλύτερα παραδείγματα του πως μια ανεπάρκεια ενός βασικού για τον οργανισμό διατροφικού στοιχείου έγινε ασθένεια.  
Το σκορβούτο έχει ακόμη πιο ενδιαφέρουσα ιστορία (ανεπάρκεια σε βιταμίνη C).
 
ΖΕΟΛΙΘΟΣ

imageΟ όρος zeolite δίνεται από τον Σουηδό ορυκτολόγο τον 18ο αιώνα που τον ανακάλυψε και διαπίστωσε ότι η γρήγορη θέρμανση αυτού του φυσικού ορυκτού έκανε τις πέτρες να χοροπηδάνε καθώς το νερό που περιείχε εξατμιζόταν. 

Χρησιμοποίησε την αρχαία ελληνική λέξη ζέειν μαζί με το λίθος και προέκυψε ο Ζεόλιθος.





Και επειδή πολλοί μπορεί να μην πειστούν από την ανάλυση δεδομένου ότι το Triticum aestivum είναι το μαλακό σιτάρι , ο πυρός, μπορούνε να μας πούνε πως λέγανε το durum wheat οι αρχαίοι πρόγονοί μας ;



=============================================================
Χρ. Μπλάνας
Χημικός Μηχ/κός Ε.Μ.Π.

Η αναπαραγωγή του άρθρου είναι ελεύθερη με μνεία της αρχικής καταχώρισης


Η δεύτερη πράξη θα αφορά τη γλουτένη τη κόλλα της "αποβλάκωσης", γιατί εμφανίζεται η κοιλιοκάκη ,την εξέλιξη της τεχνολογίας στους μύλους και τις συγχρονες τάσεις ανάπτυξης των αρχαίων σιτηρών καθώς και τη βέλτιστη χρήση για τους ανθρώπους που έχουν πρόβλημα στη δυσανεξία.


22 σχόλια:

  1. Η αλλαζονεία σας κε Μπλάνα είναι εμφανής, όπως και το άτακτο ανακάτεμα των επιστημονικών όρων μια και μπορεί να είστε πανεπιστήμονας, δεν είστε όμως γεωπόνος για να καταλάβετε τι πραγματεύεστε στο άρθρο και τι είναι όλα αυτά που γράφετε.
    Δεν είναι κακό να μάθετε ότι το 95% της χλωρίδας που υπήρξε στη γη έχει εξαφανιστεί και από στο υπόλοιπο 5% που απομένει ο άνθρωπος έχει βάλει το χεράκι του σε μεγάλο βαθμό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ατακτο ανακάτεμα επιστημονικών όρων ; Που τοδατε Κε ανώνυμε ; Τι δεν καταλάβατε εσείς που ειστε γεωπόνος ; Ότι κάναμε το σίτο δημητριακά και τα σιτώδη σίτο και τάπαμε όλα το ίδιο ; Όσο για το 5% τι σχέση έχει; Αναφέρεται πουθενά ότι διατηρήθηκε η βιοποικιλότητα ; Η ονομασία χάθηκε των αρχαίων ονομάτων και αυτό πραγματεύεται το άρθρο προσδιορίζοντας πως διατηρήθηκε το Ζέα σε άλλες ονομασίες και όχι σαν σκληρό σιτάρι. Μέχρι και στην Ισπανία υπάρχει ειδικό ψωμί από σιμιγδάλι σκληρού σίτου με ονομασία Cea. Όσο για τους γεωπόνους δεν είχαν ακόμα εμφανιστεί επί Ομήρου , ούτε οι Χημικοί Μηχανικοί

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έτσι μπράβο. Θα μας πούμε ανώνυμοι ασχετολογίες.

      Διαγραφή
  3. Επειδή πολλές επιστημονικες γνώσεις δεν κατέχω καθ'όσον προποτζής στο επάγγελμα αλλά και καθ'ότι το διαδύκτιο μας έχει κάνει όλους "επιστήμονες" ψιλοκατάλαβα από το άρθρο ότι είναι αδύνατο να υπάρχει το σιτηρό ζέα με την μορφή που υπήρχε στα αρχαία χρόνια πράγμα που είναι απόλυτα φυσιολογικό βάση εξέλιξης όμως δεν κατάλαβα αν όντως πριν της απαγόρευση αν αυτή υπήρξε το 1928 βάση νόμου-ποιος είναι αυτός- τώρα έχει καταργηθεί γιατί αν δεν έχει καταργηθεί τότε πως καλιεργεί ο κ. Αντωνόπουλος ; Επίσης η διατροφική αξία του συγκεκριμένου σίτου που είχε απαγορευτεί είναι τόσο τρανή όσο παρουσιάζεται; και αν είναι γιατί δεν την ξαναεπιβάλουμε να τα κονομήσουμε όλοι; τελικά το μονο σίγουρο είναι ότι δεν κατάλαβα αυτό που παρουσιάζουν σαν ζέα ποιά είναι η επιστημονική του ονομασία ; γιατί στην Ελλάδα εκτός από του κ.Αν. έχουμε και εισαγόμενο από Ιταλία και Γερμανία αξίζουν όντος σαν διατροφή ;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αγαπητέ Ανώνυμε 26 Δεκεμβρίου 2013 - 3:11 π.μ.

      1) Δεν υπάρχει καμμία απαγόρευση ούτε το 1928 ούτε ποτέ. Εφεύρημα είναι για να δώσει μία μυθική διάσταση σε ότι θα βαφτιζόταν ζέα αργότερα. Αυτό προσπάθησα να δείξω με το άρθρο.Αν υπήρχε πριν το 1928 θα αναφερόταν σε παλαιότερα φυτολογικά λεξικά. Ο Αντωνόπουλος καλλιεργεί μία από τις πολλές ποικιλίες σκληρού σίτου (durum wheat ) και κατοχύρωσε εμπορικά το όνομα Ζέα για τα ζυμαρικά του. (Ισως και για το σιμιγδάλι)

      2) Η μυθική διατροφική αξία είναι εφεύρημα και στηρίζεται σε παράλογες δηλώσεις περί πρωτεϊνών στήριξης και γλουτένης που υπάρχει στο συγκεκριμένο "αρχαίο" σιτηρό. Όλα τα σιτηρά αρχαία και συγχρονα έχουν γλουτένη η διαφορά έγκειται στη διαφορετικότητα των πρωτεϊνών που περιέχει η γλουτένη. Ο κος Γρηγορίου ξεκίνησε να ονομάζει ζέα το Triticum durum , το durum wheat , μετά το Triticum Dicoccum (Emmer) και τελευταία το Triticum Spelta. Αυτή η μετατόπιση έγινε απλά γιατί ο Αντωνόπουλος κατοχύρωσε τη Ζέα στη δικιά του ποικιλία και το Triticum Dicoccum (Farro medio -Emmer) τόχουν κατοχυρώσει οι Ιταλοί.

      3) Ολα τα σιτάρια πλήν του Triticum aestivum αυτό που το αλεύρι του ονομάζουμε σκληρό αλεύρι στην Ελλάδα, είναι "καλύτερα" μιας και δεν διαθέτουν την πολυπλοκότητα των πρωτεϊνών που διαθέτει το σημερινό σκληρό αλεύρι για ψωμί. Το σημερινό αλεύρι διαθέτει πάνω από 40000 διαφορετικές πρωτεϊνες που τα παλιότερα δεν τις διέθεταν. Περι γλουτένης θα συνεχιστεί η ανάρτηση μιας και είναι η κύρια πηγή προβλημάτων στη σύγχρονη διατροφή αλλά μερικά πράγματα έχω γράψει εδώ :
      http://episthmi.blogspot.gr/2013/01/gluten-and-gluten-intolerance.html

      Διαγραφή
  4. Ας ληφθεί υπ’ όψιν ότι πλέον είμαι φανατικός μέν , κριτικός δε, αναγνώστης τόσον της ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ, όσον καί τού ΦΥΤΡΟ. Ημουν από καιρό τέτοιος της αγαπητής Φιλονόης , κυρίως γιά το αισθητικό μέρος της.

    Νομίζω ότι το θέμα-πρόβλημα πού διαπραγματεύεσθε είναι πρωτίστως ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟ, δευτερευόντως πολιτικό καί κοινωνικό καί τριτευόντως γεωπονικό, βιοχημικό ή όπως αλλιώς θέλετε να τιτλοφορήσετε τη έρευνά σας , η οποία μάλλον καταλήγει σε «πρωτόλεια προς το παρόν» πρωτότυπη θεωρία. Θα έλεγα καλύτερα πρός το παρόν επιστημoνικής φαντασίας, η οποία στηρίζεται σε κάποια αληθοφανή δεδομένα καί πλέκει το φανταστικό κυρίως μέρος με την προκείμενη κατάληξη. Εξηγούμαι. Το θέμα ζέα/ζεία εφευρέθηκε, όπως αχνά αφηγείσθε, από τούς κυρίους Χού καί Μού (http://rodosreport.gr/zea-zeia-ena-kaloftiagmeno-paramithi/). Ακόμα καί οι νύν αντιδρώντες (μέσα σ'αυτούς αναγνωρίζουμε το Fytro καί την αγαπητή Φιλονόη) τσίμπησαν στο "παραμύθι" καί τρέχουν να το μαζέψουν. Καί ο κ. Κορπέτης την ίδια ευθύνη έχει. Καθυστέρησε να φανεί, βάζοντας λυτούς καί δεμένους να τού βρούν στοιχεία. Στοιχεία πού κάποιοι φωτισμένοι πολίτες στα blogs είχαν αρχίσει προ πολλού να δημοσιοποιούν. Ολοι εκ των υστέρων ακολούθησαν. Μιά ματιά στα (σχόλια) πρωτοστατούντα ζεϊκά olympia.gr, alpheiospotamos.gr, mandata.gr, θηβαική αρχαιογνωσία, axortagos.gr, xipnistere.gr καί άλλα πού δεν έχουν τελειωμό θα δείξουν ότι οι θεμελιωμένες αντιδράσεις είχαν ξεκινήσει πολύ πρίν ξυπνήσουν ενυπογράφως οι ειδικοί. Δεν ήταν κακό να ομολογήσετε ότι πρίν το 2011 κανείς δεν γνώριζε τη λέξη ζέα/ζειά. Ας αναρωτηθούμε καί ας αναζητήσουμε πότε ο μέσος Ελληνας , αλλά καί Ευρωπαίος άρχισε να ακούει έκπληκτος, ο ίδιος , ο παππούς του καί ο προπάππους του τις λέξεις αυτές (άς αφήσουμε το τί αντιπροσωπεύουν αυτές).
    Αλκιδάμας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αγαπητέ Αλκιδάμαντα ,

      1) Πολύ πριν το 2011 προσπαθούν να βρούν ποιά είναι η Ζέα ( Ισως έπρεπε να βάλω τη βιβλιογραφία που αναφέρεται σαυτή - θα γίνει αργότερα) ειδικά ξένοι συγγραφείς.Θα ενέτασα ακόμα και τον Γαληνό σαυτούς. Γιαυτό έβαλα και τις λέξεις που έχει επιβιώσει η Ζέα διαμέσου των αιώνων.
      2) Πέραν του τρόπου με τον οποίο έγινε από τους Χου και Μου , έδωσε μια ευκαιρία να αρχίσουν μερικοί αφενός να ασχολούνται με τη "παλιά" διατροφή αφετέρου να βρούν επιχειρηματικές ευκαιρίες στη σημερινή λαίλαπα. Δεν είναι κακό , αλλά να μην γίνεται με αποπροσανατολιστικό τρόπο όπως προσπάθησε να γίνει. Δεν υπάρχουν "μαγικά" σιτάρια. Μπορεί να αγιοποιήθηκε ο σίτος λόγω Καινής Διαθήκης αλλά το σημερινό ψωμί δεν έχει καμμία σχέση με τον αρχαίο πυρό από πολλές απόψεις που δεν είναι μόνο θέμα κατάταξης φυτολογικής.
      3) Το θέμα είναι επιστημονικό και όχι scientific-ό. ( Το science παράγεται από το σκίζειν ) . Ο μόνος ο οποίος κατέταξε σωστά τα σιτηρά , είναι ο Θεόφραστος γιαυτό και θεωρείται ο "πατέρας" της Βιολογίας μαζί με τον Αριστοτέλη. Οι μετά από αυτόν είναι μπερδεμένοι για πολλούς λόγους. Απόδειξη αυτού είναι και η σημερινή σύγχιση τι είναι σκληρό και τι μαλακό σιτάρι.

      Διαγραφή
  5. θα μού επιτρέψετε μερικά σχόλια κυρίως γιά τα πρόσωπα (τα σύγχρονα).
    1)Νομίζω ότι πρέπει να ληφθεί υπ’ όψιν τόσον η ιδιότητα , άρα καί επιστημονική επάρκεια των αναφερομένων Χού , Μού: Αϋφαντής, Στρατηγός εν αποστρατεία, αποτυχημένο πραξικόπημα Σδηροκάστρου κατά των Χουντικών, ως πεφωτισμένος “Επαναστάτης”, αλλά άνθρωπος της Επανάστασης της 21ης Απριλίου (θού Κύριε φυλακήν ...). Αρθρογραφεί επί παντός επιστητού. Προσωπική μου γνώμη ότι πρόκειται περί συμπαθητικού, ακίνδυνου, στα όρια τού γοητευτικού non stop τύπου Φιντέλ Κάστρο καί Σοβιετικών αγορητού. Σαφέστατα προηγείται τού Γρηγορίου. Γρρηγορίου, Απόφοιτος της Β΄Λυκείου, ανεπάγγελτος, αστρολόγος , μεντιουμ, Εξωγηινολόγος, κατά την δική του ομολογία , γιά το οποίο επίπεδο γνώσεών του επαίρεται, δυστυχώς.
    2) Δεν αρκούν τα εισαγωγικά , δεν είναι αυτονόητη η γελοιότητα των αναφερομένων γιά πρωτεϊνες στηρίξεως καί “χαλβάδες” , καθώς η ευκολία πρόσληψης πρπαγανδιστικών σημείων δημιουργούν τα αποτελέσματα πού αναφάνηκαν, κυρίως μετά την συνεχή απαράλλαχτη, ακριβή επανάληψή τους. Αν αναφερθούν θα πρέπει καί να γελοιοποηθούν.
    ΑΚΟΎΣ ΕΚΕΊ (δραματικότητα) τι να αναφώνησε ο Γρηγορίου όταν αντίκρυσε τη ζέα καί τι συσχετισμό έκανε με τα προτροκάλια καί νεράτζια! Αλλοιώς είναι στο απυρόβλητο καί το μόνο πού μπορεί να υποθέσει κάποιος είναι ότι έδωσαν το έναυσμα γιά την έρευνα, ενώ το πίστευε καί μη ερεύνα είναι το μοναδικό τους μέλημμα. Είναι οι μοναδικοί υπέυθυνοι της κατάντιας τού φαινομένου ζέας/ζειάς.
    3) Αξιοπρεπείς σπόροι στην Ελλάδα υπάρχουν πάντα , αλλά θέλουν κόπο καί μεράκι γιά να αναπτυχθεί με αυτούς κάτι παρπάνω από την απλή επιβίωση. Γιατί θα πρέπει να είναι αυτός ο σπόρος η ζέα/ζειά? Αρα οι πραγματικά ενδιαφερόμενοι είναι κουτσομπόληδες καί όχι ενδιαφερόμενοι. Η απάντηση στο απλό ερώτημα …μέχρι τώρα τι σπόρους καλλιεργούσαν δίνει τη σοβαρότητά τους ως “πραγματικά ενδιαφερομένους”.
    4) Η ανίχνευση ενός αρχαίου σπόρου είναι συναρπαστική γιά τον ερευνητή αρχαιοβοτανολόγο καί όχι γιά τον βαρεμένο Εθνικιστή. Αυτόν το επιστημονικό μέρος δεν τον αφορά, τον αφορά μόνο η ταύτιση με τίς ιδιότητες τού Αρχαίου ένδοξου προγόνου. Σημειωτέον ότι ως αρχαίο Πρόγονο αναγνωρίζει μόνο ότι με ευκολία τού παραδόθηκε ως τέτοιος, ενώ η διασάφηση της έννοιας αρχαίος πρόγονος καί οι ιδότητές του είναι αποτέλεσμα κοπιαστικών προσωπικών αναζητήσεων καί όχι σλόγκαν.
    Αλκιδάμας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να συμπληρώσω :

      1) Πέραν του τι επαγγέλεται ο καθένας μας , δεν αναιρεί το γεγονός μιας προσπάθειας εκ μέρους τους. Η ενόχληση προέρχεται από την "επιστημονική σαλάτα " του πως τα σερβίρησαν που επί της ουσίας αναιρούν σημαντικά πράγματα πίσω από τις ανακαλύψεις τους.
      2) Θα συμφωνήσω απόλυτα , ότι πέταξαν στην ουσία μια ξεχωριστή κληρονομιά ονομάτων στα σκουπίδια.
      3) Οι ενδιαφερόμενοι κατηγοριοποιούνται σε τρεις κατηγορίες. α) Όσοι πραγματικά ενδιαφέρονται για να αναπτύξουν παλιές ποικιλίες , πράγμα που απαιτεί συγχρόνως κόπο , μεράκι και χρήμα. β) Σε όσους είδαν μια ευκαιρία για αρπαχτή μέσω ονοματοδότησης ότι βρεθεί μπροστά τους - δεν μπορεί να ονομάζεις μία φορά Ζέα το Triticum durum , μετά το Triticum dicoccum και μετά το Triticum Spelta γ) Στους μπερδεμένους καταναλωτές που έχουν χάσει τον μπούσουλα και ειδικά όσους πάσχουν από δυσανεξία στη γλουτένη.
      4) Η ανίχνευση ενός σπόρου δεν είναι θέμα αρχαιοβοτανολόγου και μόνο μιας και η χρήση του σπόρου είναι το τελικό ζητούμενο και όχι η κατάταξη του. Ακόμα και εκεί τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται.

      Διαγραφή
  6. Γιά το Πελίτι
    Η ανάρτηση στην πρώτη έκδοσή της (όπως υπάρχει ακόμα στο fytro.wordpress.com) περιείχε κάποιες ανακρίβειες γιά το Πελίτι καί Γ.Α. , πού όμως στην παρούσα, διορθωμένη έκδοση, απαλείφθηκαν (ξέρετε γιά ιδιοποίση σπόρων τού Πελίτι κλπ).
    Η ανακοίνωση καί ουσιαστικά η αποστασιοποίηση τού Πελίτι στη βασική του σελίδα τον Αυγουστο τού 2012 γιά την άγνοια περί ζέας/ζειάς , οφείλεται στην αδυναμία εξεύρεσης σοβαρών πληροφοριών καί στην σοβαρή απόφασή του να μην τροφοδοτήσει τα συνωμοσιολογικά σενάρια. Εξάλλου το Πελίτι , όπως αναφέρει στο τεύχος τού περιοδικού του τού θέρους 2012 , απέκτησε σπόρους δίκοκκου από την Ιταλία (Λόγκο Μάϊ). Θα μού επιτραπεί να αναφέρω το πασίδηλον (μπορεί καί αυθαιρετώντας) ότι ο συσχετισμός Πελίτι – Γ.Α. δεν είναι δόκιμος , αφού , όπως φαίνεται, η κορύφωση της ενασχόλησης τού Γ.Α. με την ανάδειξη γηγενών ποικιλιών συμπίπτει με την εποχή πού ο (τωρα πιά αξιέπαινος καί εγκυρότατος) Παναγιώτης μάλλον πήγαινε γιά Πανελλήνιες αν δεν πήγαινε Γυμνάσιο (με μπερδεύει γιατί μικροφέρνει). Ας μού επιτραπεί να αναφέρω καί την άλλη άποψη γιά την παράδοση σπόρων κάθε είδους ανεξέλεγκτα σε κάθε μεριά της χώρας καί στον καθένα , πού μετά από την χασαποταβέρνα με την επιδότηση των υβριδίων στην τσέπη , θέλει να δοκιμάσει καί το ζαρζαβατικό του από ιδιοπαραγόμενο σπόρο.
    Αλκιδάμας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η αναφορά φυσικά και απαλείφθηκε μιας και βασιζόταν σε ελλειπή πληροφόρηση. Πρόθεσή μου δεν ήταν και δεν είναι να αναιρέσω προσπάθειες ανθρώπων που συμβάλλουν σε καλύτερη διατροφή. Δεν γνωρίζω κανένα τους προσωπικά. Όσο για τους θέλοντες να αναπτύξουν έστω και μετά τη χασαποταβέρνα ένα καλό ζαρζαβατικό καλό θα τους κάνει. Ισως ανακαλύψουν μια άλλη διασταση στη ζωή τους.

      Διαγραφή
  7. Αν κάποιος έχει την υπομονή να διαβάσει τον «ιστορικό εμπαιγμό» καί λάβουμε υπ’ όψιν μας το αυταπόδεικτο ότι τα «προϊόντα ζέας» κυκλοφορούν με αυτήν την ονομασία στο εμπόριο πολλά χρόνια νωρίτερα (από τότε που τα γνωρίζω εγώ τουλάχιστον), μάλλον ο κ. Αυφαντής βρήκε “στην σύγχρονη παρουσία” της "ζέας", την απόδειξη ότι αυτό πού παρουσίαζε ως "ζέα" υπάρχει, δεν είναι μύθος.
    Αν ο άνθρωπος έχει τις φιλοδοξίες των "τρελλών επιστημόνων" όχι πατρονάρισμα, αλλά καί κωλοτούμπες θάπρεπε να κάνει. Η σύντομη ιστορία της ζέας απέδειξε τού λόγου το αληθές. Το τίποτα κατέκλυσε το διαδίκτυο, καί άν δεν μπορείς να το μαζέψεις, μοχθείς τότε, όπως καί σεις αγαπητέ ως η πιό "universalιs" επιστημονική φωνή περί τούτου, ακόμα καί πρωτότυπη θεωρία να δημιουργείς
    Αλκιδάμας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Επαναδιατυπώνω την εκτίμησή μου για το έργο σας καί την δυνατότητα (θεωρώ ότι γιά τις αξίες σας , όσο μπορώ να εκτιμήσω, είναι αυτονόητη) κριτικής, από κάποιον πού δεν έχει καταφέρει,ακόμη, να χαλιναγωγήσει το Θερσίτειο θυμικό του καί ενθυμείται πολύ συχνά τις παραινέσεις τού Β. Ράϊχ.
    Εχω την εντύπωση ότι ο συντάκτης τού άρθρου , ενθουσιασμένος, θέλει να τα πεί όλα με τη μία φορά. Οχι μόνο υπεραισιόδοξο τόλμημα, αλλά πιθανώς καί αντιεπιστημονικό. Η παρείσφρυση τοσο πολλών επιστημονικών πεδίων , εκτός της ελλείψεως πλήρους κατανόησης , οδηγεί νομοτελειακά σε συμπεράσματα εντελώς προσωπικά, πού θεωρούμε ότι μόλις τα βρήκαμε στις πηγές. Το άγιο πρωτότυπο φαίνεται πως ήταν αρωγός στην προσπάθεια αυτή, έχω την εντύπωση όμως πως ήταν τόσο κατακερματισμένη η μελέτη, πού απατηλά οδήγησε σε νομιζόμενη πληρότητα καί αναπόφευκτα σε έπαρση πού δεν μπόρεσε να κρυβεί.
    Το ότι ο κ. Κορπέτης είναι Γεωπόνος δεν σημαίνει ότι τα συμπεράσματά του είναι κατ’ ανάγκη λάθος.
    Αλλωστε ο νεαρός κ. Κορπέτης δεν βγάζει καί τόσο διαφορετικό συμπέρασμα από τον συντάκτη τού άρθρου. Ο κ. Κορπέτης ,ως θεσμικό πρόσωπο, καί το κάθε επίσημο Κράτος τρίβει τα χέρια του με τούς Μόγληδες-σπόρους (φυσικά καί δεν εντάσσω εδώ την ασήμαντη «ζέα/ζειά», υπάρχουν στα χέρια των συνετών αγροτών καί των εξειδικευμένων Οργανώσεων πάμπολλοι παλαιοί-καθαροί σπόροι καί δέντρα). Επιθυμεί τους παλαιούς-γηγενείς σπόρους γιά να τούς ΕΞΕΛΙΞΕΙ (τρομακτικό πράγμα αυτή η εξέλιξη-δεν συμφωνείτε?) και να δημιουργήσει παραγωγικώτερους σπόρους-τέρατα, αφήνοντας τούς ρομαντικούς να διατηρήσουν την καθαρότητα των υπόλοιπων ποικιλιών τους. Γι' αυτό καί η "φροντίδα" της ΕΕ γιά την δημιουργία Εθνικών Υποκαταλόγων με γηγενείς ποικιλίες με διαδικασίες εξπρές (αναμένεται η ΚΥΑ). Ενώ εμείς θέλουμε τούς πιό χοντρούς απ’ αυτούς (τούς σπόρους) να τούς βάλουμε εκεί πού ξέρουν, κι ας έχουν τις καλύτερες των προθέσεων. Θα μού πείτε βέβαια καί ο ίδιος ο αγαπητός κ. Κορπέτης μάλλον (φυσικά καί το απεύχομαι-γιατί όντως είναι από τούς λίγους μάχιμους καί γνώστες των σιτηρών) θα ψάχνει να βρεί πως τού προέκυψε η «διαθεσιμότητα» και το «μαύρο» αλά ΕΡΤ στο Ινστιτούτο.
    Αλκιδάμας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η κριτική πάντοτε ευπρόσδεκτη θερσίτικη ή μή. Το άρθρο σαφέστατα έχει αδυναμίες που προέρχονται από τις πολλές παρανοήσεις που έχει υποστεί η όλη ιστορία. Αλλιώς θα έπρεπε να γράψω βιβλίο και όχι άρθρο. Η πρώτη παρανόηση σε μεγάλη μερίδα του κόσμου , είναι τι λέμε σιτάρι σήμερα και τι λέγανε σίτο οι αρχαίοι και πως διαιρούνται σε είδη. Αυτό πιστεύω ότι δείχθηκε αν κάποιος διαβάσει απλά τους πίνακες και τις φωτογραφίες. Η δεύτερη προσπάθεια ήταν να διακρίνουμε τι ο καθένας έβλεπε σαν κατάταξη. Ο Ομηρος τι έβλεπε ? στάχυα ή σπόρους. Αλλος διαχωρισμός υπάρχει στα στάχυα άλλος στους σπόρους άλλος στο παραγόμενο άλευρο άλλος από την πλευρά της άλεσης άλλος από τη χρήση είτε σαν ψωμί είτε σαν ζυμαρικό. Η προσπάθεια συγκερασμού όλων αυτών των κατατάξεων θέλει πρωτα απόλα προσεκτική ανάγνωση μιας και οι παρανοήσεις είναι εύκολες.Χρειάστηκε τεράστια προσπάθεια να εκλαικευθεί ένα θέμα που ο καθένας το αντιλαμβάνεται διαφορετικά και με έντονες πολιτικές προεκτάσεις πλέον.
      Ο πόλεμος των σπόρων είναι πολύ παλιός. Αν ξεκινούσα να γράψω και γιαυτές δεν θα τελείωνε ποτέ το άρθρο ( Πράσινες επαναστάσεις τις ονόμαζαν - πάντα για το καλό μας ) Υπάρχει και ο πόλεμος των ονομάτων που τον έχουμε οριστικά χάσει. Να θυμίσω απλά την προσπάθεια των Ιταλών να κατοχυρώσουν τη λέξη pasta ( από το παστίειν ) για όσα ζυμαρικά παράγονται από durum wheat.Τον έχασαν φυσικά από τους Βόρειους μιας και ήταν " πολλά τα λεφτά Αρη " . Η ιστορία των ζυμαρικών είναι ακόμα πιο ενδιαφέρουσα μιας και για μένα είναι συνυφασμένη και με την Ζέα.
      Οσο για το Ινστιτούτο , δυστυχώς θάχει τη μοίρα των υπολοίπων ιδρυμάτων στη σημερινή λαίλαπα ,απλά θα μας μείνουν οι κάθε ΜΚΟ των κρατικοδίαιτων "ιδιωτών" και εύχομαι άνθρωποι σαν τον Κο Κορπέτη να μπορέσουν να συνεχίσουν να προσφέρουν .
      Χρ. Μπλάνας

      Διαγραφή
  9. Φυσικά και υπάρχει το σιτάρι Ζέας . Περιέχει (Ελάχιστη ) ποσότητα γλουτένης που σχεδόν καταστρέφεται με το ψήσιμο. Τρώω ψωμί μείγματος ζέας , καλαμποκιού , κριθαριού , ρυζιού και έχομε δει βελτίωση στο μεταβολισμό και στη πέψη .Εδώ στην Ιεράπετρα για πρώτη φορά καλλιεργήθηκε σιτάρι ζέας από την πρώην τράπεζα σπόρων που κατάργησε η τρόϊκα .Όλοι εσείς κύριοι αμφισβητείτε αρχαίες ποικιλίες και προωθείτε τα προϊόντα της μοσάντ. Πρέπει να διασώσουμε παλιούς σπόρους , ιδιωτικά τώρα πιά , διότι ήδη έχει αρχίσει η διεκδίκηση πνευματικών δικαιωμάτων επί σπόρων εκ μέρους του Ισραήλ .Συγκεκριμένα σε σταφύλια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κε Μανώλη Κατροτζάνη , μάλλον δεν διαβάσατε το άρθρο. Ζέα για μένα και προσπάθησα να το αποδείξω μέσω του άρθρου είναι το Triticum diccocum durum. Τετραπλοειδές , γυμνό και με άγανα. Καλλιεργείται στην Ελλάδα από αρχαιοτάτων χρόνων. Σιτο λέγαν οι αρχαίοι τα δημητριακά. Σιτώδη αποκαλούσαν τα σιταρια που λέμε εμεις σήμερα. Το σιτάρι Ζέας είναι από μόνο του πλεονασμός. Περί γλουτένης είναι άλλη ιστορία , μιας και αυτή που έχει δαιμονοποιηθεί στις ημέρες μας είναι η γλουτένη από το εξαπλοειδές Triticum Aestivum που μπορείς να διαβάσεις
      http://episthmi.blogspot.com/2013/05/blog-post_12.html
      http://episthmi.blogspot.com/2013/01/gluten-and-gluten-intolerance.html

      Οσο για τα προβλήματα που προκαλούν τα μη σιτώδη μπορείς να διαβάσεις εδώ:
      http://episthmi.blogspot.com/2012/10/blog-post_18.html

      Η γλουτένη έγινε πρόβλημα σήμερα λόγω αφενός των πολλών υβριδισμών ειδικά στο εξαπλοειδές κομμάτι του ( τον αρχαίο πυρό) με αποτέλεσμα τα 42 χρωμοσώματα να παράγουν χιλιάδες νεες πρωτεϊνες ξένες προς τον οργανισμό. Οι αρχαίοι δεν έτρωγαν ψωμί με μαγιά μπύρας αλλά με προζύμι. Ακολούθησε τη δικιά τους συνήθεια και η γλουτένη δεν θα αποτελεί πρόβλημα. Οσο για το αν υποστηρίζω τα μεταλλαγμένα μάλλον δεν θάκανες τον κόπο να διαβάσεις τίποτε από το μπλογκ. Η Μονσάντο τώρα βρίσκεται στη διαδικασία να πάρει άδεια στην Αμερική για το δικό της Roundup-ready σιτάρι που φυσικά είναι μεταλλαγμένο Triticum aestivum. Μακάρι στην Ιεράπετρα να διασώσετε πολύ περισσότερους σπόρους απότι η υπόλοιπη Ελλάδα, Οσο για τα σταφύλια περιμένω περισσότερες πληροφορίες. Θα σου ήμουν υπόχρεος.

      Διαγραφή
  10. Γεια σας με λενε Βασιλη και μπορω να πω οτι λιγο με μπερδεψατε. Τελικα η Ζεα υπερεχει απο το Σιταρι ή οχι; Επειδη εχω προβλημα με το εντερο και το στομαχι τι ειναι καλυτερο να τρωω, επισης εχω ψωριαση και ψωριασικη αρθριτιδα τωρα τελευταια. Η αποφυγη γλουτενης θα με βοηθησει; Σας ευχαριστω για τον χρονο σας. Ελπιζω να μου απαντησετε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μια καλή διαιτα είναι της Walls εδώ : http://episthmi.blogspot.ch/2012/10/ba-cnp-rncp-1.html

      Όσο για τη Ζέα ή ότι έχουν αποκαλέσει μέχρι τώρα ως Ζέα είναι καλύτερη από το Hard Wheat απόπου παράγεται το σκληρό αλεύρι που χρησιμοποιείται σήμερα.

      Διαγραφή
  11. αχ κατακαημενε κοσμε .Οταν εμεις μαζεβαμε τις σταχτες των αρχαιων κειμενων απο τις ανασκαφες μας , οι αγγλοι βγαζαν ανεπαφα τα κειμενα των σουμεριων .Καπου εκει στα αρχεια της οξφορδης διαβαζεις περιπου 4000 αναφορες για το εμμερ ή φαρο ή ζεα .Δηλαδη το τριτικουμ ντικοκουμ .ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΛΥΡΑ . Το τριτικουμ σπελτα .Οι σουμεριοι ειχαν παροιμια για την ζεα .Οπως και οι Αιγυπτιοι ευγενεις . στειλτε μου μηνυμα για τα αποδεικτικα στοιχεια .Ειμαι παραγωγος και καταναλωτης 12 χρονια του συγκεκριμενου δημητριακου .titillator@hotmail.com

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαρίστως να τις αναρτήσεις εδώ Ανώνυμε 22 Μαρτίου 2015.
      Η όλυρα δεν είναι σπέλτα αλλά το Triticum dicoccum που εσύ λές Ζέα. Σπέλτα δεν είχαν οι αρχαίοι, Είναι βασικά το σιτάρι των βορείων. Το φάρο έχει διαβαθμίσεις. Το φάρο πικολο ( μικρό) είναι η τίφη ή αλλιώς μονόκοκκο ή Καπλουτζάς και το φάρο μέτριο , η όλυρα ή Τριτικουμ ντικόκουμ.

      Διαγραφή
    2. Καλημερα και απο μενα. Επειδη πασχω απο δυο αυτοανοσα νοσηματα και με προβλημα στο στομαχι σκεφτομαι να βγαλω την γλουτενη απο την διατροφη μου. Βεβαια, δεν θελω να ξεκινησω τα προιόντα χωρις γλουτενη γιατι σιγουρα εχουν υποβληθει σε επεξεργασια. Ετσι, λοιπον λεω να αρχισω με αλευρι ΖΕΑΣ, ποιο ομως ειναι το καλυτερο; το ελληνικο, το ιταλικο ή το γερμανικο και ποιο δεν ειναι μεταλαγμενο;

      Διαγραφή
    3. Γλουτένη έχει και η ζέα , όπως και να την αποκαλέσεις. Απλά βγάλε από τη ζωή σου για ένα μήνα οτιδήποτε έχει σχέση με αλεύρι και ζυμαρικά. Αντικατέστησέ τα με πατάτες και ρύζι.

      Διαγραφή