ΕΠΤΑ ΜΥΘΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

ΕΠΤΑ ΜΥΘΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

του Στέργιου Σκαπέρδα
Καθηγητή Οικονομικών
University of California, Irvine
Αρχική έκδοση στην Αγγλική, 28 Οκτωβρίου, 2011

Στις απόψεις που παρουσιάζονται στον ευρείας κυκλοφορίας ελληνικό Τύπο υπάρχει ένας
μεγάλος αριθμός λαθεμένων αντιλήψεων και μύθων σχετικά με τα αίτια και τις συνέπειες
της κρίσης, καθώς και με τις πολιτικές τις διαθέσιμες για την καταπολέμησή της. Μερικές
από τις αντιλήψεις αυτές αναπαράγονται συνειδητά από την κυβέρνηση και τον Τύπο παρ’
ότι ξέρουν πως δεν είναι σωστές. Ενώ κάποιες άλλες είναι κατά τα φαινόμενα απόψεις που
συμμερίζονται τόσο κυβερνητικοί αξιωματούχοι όσο και η πλειοψηφία του Τύπου.
Πολλοί Έλληνες που δεν είναι οικονομολόγοι ή ειδικοί καταλαβαίνουν, συνειδητά ή
ενστικτωδώς, ότι υπάρχει κάποιο σοβαρό πρόβλημα με την κυρίαρχη άποψη, αλλά δεν
έχουν τις γνώσεις να επιχειρηματολογήσουν τεκμηριωμένα ενάντια σ’ αυτές τις αντιλήψεις.
Επιπλέον, πολλοί που έχουν τις γνώσεις και θα μπορούσαν να το κάνουν είτε
αυτολογοκρίνονται είτε δεν έχουν εύκολη πρόσβαση στον ευρείας κυκλοφορίας Τύπο.
Ένα μέρος αυτών των αντιλήψεων επικρατεί επίσης στον διεθνή Τύπο και αναπαράγεται
από Ευρωπαίους πολιτικούς, τραπεζίτες και δημοσιογράφους. Νομίζω πως, κατά περίεργο
τρόπο, υπάρχει λιγότερη συζήτηση και αμφισβήτηση αυτών των λαθεμένων αντιλήψεων
μέσα στις χώρες της Ευρωζώνης παρά έξω από αυτές. Ίσως αυτό συμβαίνει επειδή αυτοί
που παρατηρούν τα πράγματα απ’ έξω διστάζουν λιγότερο να προβούν σε ανεξάρτητη
αξιολόγηση των προβλημάτων της Ευρωζώνης και της Ελλάδας.
Θα αναλύσω τους εξής επτά μύθους;

 Μύθος 1ος: Στάση πληρωμών ή «χρεοκοπία» θα ήταν καταστροφικές για την
Ελλάδα.
 Μύθος 2ος: Ο στόχος της τρόικας είναι να «σώσει» την Ελλάδα.
 Mύθος 3ος: Η κύρια αιτία της κρίσης είναι η διαφθορά των Ελλήνων και του
ελληνικού κράτους.
 Μύθος 4ος: Αν η ελληνική κυβέρνηση ήταν ικανή, οι στόχοι του Μνημονίου δεν θα
αποτύγχαναν.
 Μύθος 5ος: Ακολουθώντας τις συνταγές της τρόικας η Ελλάδα θα επιστρέψει στον
δρόμο της ευημερίας.
 Μύθος 6ος: Η έξοδος από την Ευρωζώνη θα ήταν το χειρότερο δυνατό αποτέλεσμα.
 Μύθος 7ος: Στις διαπραγματεύσεις της με την τρόικα η ελληνική κυβέρνηση έχει
πολύ μικρή διαπραγματευτική ισχύ.

Θα επιχειρηματολογήσω διαδοχικά εναντίον κάθε μύθου και στο τέλος θα εκθέσω κάποια
συμπερασματικά σχόλια.

Μύθος1ος: Στάση πληρωμών ή «χρεοκοπία» θα ήταν καταστροφικές για την Ελλάδα.

Οι Αργυραμοιβοι (Μέρος 2)

ΟΙ ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΕΣ ΡΑΒΔΟΙ

O βασιλιάς Ερρίκος ο Α΄, γιος του Γουλιέλμου του Κατακτητή, αναρριχήθηκε στον Αγγλικό θρόνο το

1100 μ.Χ. Εκείνη την εποχή, αρκετό καιρό πριν την εισαγωγή της τυπογραφίας, οι φόροι συνήθως

πληρώνονταν σε είδος - π.χ. προϊόντα - σύμφωνα με την παραγωγική δυνατότητα της γης υπό τη

φροντίδα του δουλοπάροικου ή του μικρότερου σε βαθμό ευγενή. Εκείνων δηλαδή που πλήρωναν τους φόρους. Για να καταμετρήσουν την παραγωγή οι Μεσαιωνικοί δημόσιοι υπάλληλοι χρησιμοποιούσαν ένα χοντροκομμένο λογιστικό σύστημα: χάραζαν εγκοπές σε ράβδους (tallies: από το λατινικό talea που σημαίνει κλαδί ή πάσσαλος). Οι συμπληρωματικοί ράβδοι είχαν μεγαλύτερη επιτυχία από την ατελή ανθρώπινη μνήμη ή από τις εγκοπές στην πόρτα του αχυρώνα - όπως γινόταν μερικές φορές.

Για να αποφευχθούν αλλαγές ή παραποιήσεις, οι ράβδοι χωρίζονταν στη μέση κατά μήκος τους

αφήνοντας το ένα μέρος της εγκοπής στο ένα μέρος και το υπόλοιπο στο άλλο - η μισή ράβδος

παραδινόταν στον φορολογούμενο και μπορούσε να συγκριθεί για την ακρίβεια της συναλλαγής με την ένωση των δύο μερών. Ο Ερρίκος υιοθέτησε αυτή τη μέθοδο για την τήρηση των φορολογικών

αρχείων στην Αγγλία.

Με τον καιρό, ο ρόλος των συμπληρωματικών ράβδων αναπτύχθηκε και εξαπλώθηκε. Τον καιρό

του Ερρίκου του Β΄ οι φόροι πληρώνονταν δύο φορές το χρόνο. Η πρώτη πληρωμή γινόταν το Πάσχα.

Ως απόδειξη της πληρωμής, δινόταν στον φορολογούμενο μια συμπληρωματική ράβδος με εγκοπή,

γεγονός που αποδείκνυε την καταβολή της τμηματικής πληρωμής. Η διαδικασία ολοκληρωνόταν με το υπόλοιπο της ράβδου, η οποία κρατείτο σαν αρχείο. 

Τα δύο μέρη της ράβδου παρουσιάζονταν τηνημέρα της εορτής "των Ταξιαρχών", όταν το υπόλοιπο των φόρων εθεωρείτο ληξιπρόθεσμο.

ΟΙ ΑΡΓΥΡΑΜΟΙΒΟΙ (Μέρος 1)

ΟΙ ΚΕΝΤΡΙΚΕΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΑΙ Ο ΙΔΙΩΤΙΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ

Δημιουργώντας και ελέγχοντας το χρηματικό απόθεμα, οι αποκαλούμενοι "Αργυραμοιβοί" διατηρούν

πλήρη έλεγχο πάνω σε κυβερνήσεις και πολίτες εδώ και χιλιετίες.

Η ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΩΝ ΗΝΩΜΕΝΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΩΝ

Υπήρχε μια εποχή που το να ρωτήσεις κάποιον για ποιον εργαζόταν εθεωρείτο κάπως ενοχλητικό,

καθώς φαινόταν ότι υπονοείς ότι ήταν ανίκανος και ανάξιος να εξασφαλίσει αυτοαπασχόληση. Στην

εποχή μας όμως η ιδιοκτησία δεν αποτελεί ένα γενικό χαρακτηριστικό της κοινωνίας μας όπως ήταν -

κατά κύριο λόγο - μέχρι την οικονομική κρίση του 1929. Η ολοκληρωτική εξάρτηση από ένα μισθό που επαφίεται στη θέληση των άλλων είναι το βασικό γνώρισμα των ημερών μας.

Επειδή η άσκηση της ελευθερίας συχνά περιλαμβάνει τη χρησιμοποίηση υλικών αντικειμένων όπως

τα βιβλία, το φαγητό, το ρουχισμό, τη στέγαση, τα όπλα, τις μεταφορές κλπ. και η επιλογή και κατοχή

αυτών των πραγμάτων απαιτεί κάποιο πλούτο, είμαστε υποχρεωμένοι να παραδεχτούμε ότι η γενική

κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι πολίτες των ΗΠΑ είναι η αυξανόμενη εξάρτηση και ο περιορισμός της ελευθερίας.

Από την αρχή του αιώνα αυτό που έχει συμβεί σε ολόκληρο τον κόσμο είναι μια τεράστια αύξηση

του χρέους και μια ραγδαία υποβάθμιση της ελευθερίας των πολιτών και των κρατών στην διαχείριση

των προσωπικών τους υποθέσεων. Η αποκατάσταση λοιπόν μιας κατάστασης μεγαλύτερης

"διασποράς" και αύξησης του διαθέσιμου πλούτου είναι απαραίτητη για να επανακτήσουμε και να

προστατεύσουμε την ελευθερία μας.

Γιατί όμως βρισκόμαστε μέχρι το λαιμό μέσα στο χρέος; Γιατί οι πολιτικοί δεν μπορούν να ελέγξουν

τα χρέη; Γιατί τόσοι πολλοί άνθρωποι (συχνά και οι δύο γονείς) δουλεύουν σε χαμηλά αμειβόμενες και μέχρι θανάτου κουραστικές εργασίες, ενώ ταυτόχρονα δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στα έξοδά τους;

Ποιο είναι το μέλλον της αμερικανικής οικονομίας και του αμερικανικού τρόπου ζωής; Βαδίζουμε άραγε προς μια άνευ προηγουμένου οικονομική καταστροφή;

Ο Λάρι Μπέιτς (Larry Bates) ήταν Πρόεδρος σε μια Τράπεζα για έντεκα χρόνια. Ως μέλος τουΚοινοβουλίου του Τεννεσσή προήδρευσε της "Επιτροπής Τραπεζών και Εμπορίου". Είναι επίσης πρώην καθηγητής των Οικονομικών και συγγραφέας του επιτυχημένου βιβλίου "Η νέα οικονομική αταξία". Όσον αφορά στις μελλοντικές μας προσδοκίες, ο Λάρι Μπέιτς μας λέει:"Σας προειδοποιώ ότι πρόκειται να συμβεί μια άνευ προηγουμένου οικονομική καταστροφή – μια καταστροφή που δεν έχουμε αντικρίσει μέχρι σήμερα σ' αυτή τη χώρα. Η μεγαλύτερη αναταραχή της δεκαετίας είναι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι πρόκειται να χάσουν περισσότερα χρήματα από ποτέ στην ιστορία αλλά ακόμα μεγαλύτερη αναταραχή θα προκαλέσει το απίστευτα μεγάλο ποσό χρημάτων που θα συγκεντρωθεί στα χέρια πολύ λίγων ανθρώπων στο ίδιο διάστημα. Βλέπετε σε περιόδους οικονομικής αναταραχής, σε περιόδους οικονομικής κρίσης, ο πλούτος δεν καταστρέφεται – απλά αλλάζει χέρια".

Ο πρώην υποψήφιος Πρόεδρος Τσαρλς Κόλινς (Charles Collins) είναι δικηγόρος, ιδιοκτήτης τράπεζας και διετέλεσε Διευθυντής Τράπεζας. Πιστεύει ότι δεν θα ξεφύγουμε ποτέ από το χρέος επειδή η Ομοσπονδιακή Τράπεζα (Federal Reserve, "the Fed") ελέγχει τα χρήματά μας. Κατά λέξη:"Αυτή τη στιγμή η Fed διαιωνίζει μια κατάσταση όπου μας υποχρεώνει να δανειζόμαστε χρήματααπό αυτή με τόκο για να πληρώσουμε τον τόκο που έχει ήδη συσσωρευθεί και κεφαλαιοποιηθεί. Έτσι με τον δρόμο που έχουμε πάρει δεν πρόκειται να βγούμε ποτέ από το χρέος".

Ο οικονομολόγος Χένρι Πασκέ (Henry Pasquet) καθηγητής των οικονομικών συμφωνεί ότι το τέλος της αμερικανικής οικονομίας πλησιάζει:

"Δεν πρόκειται να συνεχίσεις... όχι όταν προσθέτεις ένα δισεκατομμύριο δολάρια την ημέρα. Το

1980 το εθνικό χρέος ήταν λιγότερο από ένα τρισεκατομμύριο δολάρια και σήμερα έχει φθάσει τα πέντε τρισεκατομμύρια. Πέντε φορές μεγαλύτερο - μόνο μέσα σε 15 χρόνια. Δεν χρειάζεται να είσαι ιδιοφυΐα για να διαπιστώσεις ότι αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί για πάντα".

Η ΧΡΥΣΗ ΑΓΩΓΗ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ DRAGON FAMILY vs BANKSTERS

ΠΗΓΗ

Η αγωγή που θα μπορούσε να τερματίσει την συμμορία που διοικεί τον δυτικό κόσμο

Αγωγή # 8500 pdf αρχείο από τον Neil Keenan (114 σελίδες)
Από Benjamin Fulford (24 Νοεμβρίου 2011)

Η αγωγή που θα μπορούσε να τερματίσει τη μυστική κυβέρνηση η οποία  διοικεί το δυτικό πολιτισμό τουλάχιστον τα τελευταία 300 χρόνια κατατέθηκε σήμερα (23 Νοεμβρίου στις ΗΠΑ) . Η αγωγή υποστηρίζει ότι κοντά 1 τρισεκατομμύρια δολάρια εχουν κλαπεί από, μεταξύ άλλων, τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ  Μπαν Κι Μουν και τον ΟΗΕ, από τον πρώην Ιταλό πρωθυπουργό Σίλβιο Μπερλουσκόνι[3] και την ιταλική κυβέρνηση, τον Giancarlo Bruno από το  Davos World Economic forum και άλλους και  πιστεύεται ότι περιλαμβάνει πολλούς από τους ιδιοκτήτες της US Federal Reserve Board.

Η μήνυση κατατέθηκε στη Νέα Υόρκη από τον Neil Keenan, που ενεργεί ως εκπρόσωπος της οικογένειας Δράκου, μια απομονωμένης ομάδας πλούσιων ασιατικών οικογενειών. Αυτή η κατάθεση είναι αποτέλεσμα της εκτεταμένης συγκέντρωσης αποδεικτικών στοιχείων από την διεθνή αστυνομία και διαφόρων υπηρεσιών επιβολής του νόμου συμπεριλαμβανομένων Interpol, CIA, Iαπωνική Αστυνομία Ασφαλείας, μυστικές υπηρεσίες της Ανατολικής Ευρώπης και έχει την υποστήριξη του Πενταγώνου, καθώς και από τις ένοπλες δυνάμεις Ρωσίας και  Κίνας. 
Oι τελικοί κατηγορούμενοι σε αυτή τη νομική δράση πιστεύεται ότι είναι η ίδια κλίκα πίσω από τη δολοφονία του Προέδρου των ΗΠΑ John F. Kennedy και πολλά άλλα σημαντικά διεθνή εγκλήματα.

Η συγκεκριμένη αγωγή πυροδοτήθηκε από την παράνομη κράτηση δύο Ιάπωνων πολιτών των, Akihiko Yamaguchi και Mitsuyoshi Watanabe, καθώς και η κατάσχεση των 134.500.000.000 δολάριων σε ομόλογα που κατείχαν στην Ιταλία, στις 3 Ιουνίου 2009.

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=ttSmZknU9mI

Μετά την κλοπή των ομολόγων, ο Leo Zagami[2] που αυτο-περιγράφεται ως 33ου βαθμού Τέκτονας ήλθε σε επαφή με τον μηνυτή και του είπε ότι η Μόντε Κάρλο P2 Τεκτονική Στοά μπορούσε να ρευστοποιήσει τα ομόλογα με τη βοήθεια του Βατικανού τραπεζίτη Daniel Dal Bosco. Ο μηνυτής (Neil Keenan ) διαβίβασε αυτή την πληροφορία, μέσω ενός μέλους της βασιλικής οικογένειας του Ηνωμένου Βασιλείου , στην οικογένεια Δράκου (Dragon family) που εμπιστεύθηκαν ακόμη 1 τρισεκατομμυρία δολαρια από παρόμοια ομόλογα στον ενάγοντα Neil Keenan.Ο Keenan στη συνέχεια, μετά από πολλές διαπραγματεύσεις,εμπιστεύθηκε τα ομόλογα στον Dal Bosco.